De Idealist - Januari
File
Het jaar 2002 loopt op een enkele dag na ten einde. Ongewild kijk ik deze dagen nog eens terug in het ons achterliggende jaar. Wat hebben de vogels ons dit jaar geleerd. Ook hebben we wat kunnen genieten van het weer of wellicht van onze medemens? Nu, ik vertel het u maar direct. Mijn vrouw Ria en ik hebben het prima naar ons zin gehad. Behalve die ene keer in de file op weg naar Den Haag. Op een warme zomerse zondagmiddag schoven we stapvoets richting ziekenhuis. Het was stoppen, rijden en ritsen. Een auto reed op de verboden rijbaan tot voor aan de file om daar vervolgens zijn blik vlak voor onze auto te kwakken. Voor zulke weggebruikers, die geen manieren laten zien, geef ik geen ruimte en houd het gat gewoon dicht. We reden samen zo een tiental meters op. Steeds opnieuw probeerde hij zijn blik er met geweld tussen te persen. De jongeman draaide op een gegeven moment zijn raampje open en vertrouwde mij de harde woorden toe ‘hé ouwe’. Van de schrik trapte ik te hard op de rem. Nog beduusd van de macho woorden voelde ik me ineens 10 jaar ouder en besefte dat ik toch al een stukje over de helft ben. Gek hè, eigenlijk, dat die wegpiraat je voor de rest van het jaar te denken geeft? Zo heb ik besloten om voor u, lezer, al mijn wetenswaardigheden over het houden van vogels en de kweek van mijn Elegant parkieten in dit blad ‘ONZE VOGELS’ te schrijven. Dit elke maand gedurende 1 jaar. Ik probeer u te vertellen van actuele kweekproblemen die mij ter oren komen, bij mijzelf en anderen, die ik tijdens het draaien vogelfilms in het land zoal hoor.
Nieuwjaar
Nog voor het oude jaar afgelopen is heb ik maar één zorg. Hoe loods ik mijn vogels het nieuwe jaar binnen met al dat vuurwerk? Nu probeer ik zelf dicht bij mijn vogels in de buurt te blijven. Als je beesten hebt hoor je ze ook te verzorgen. Dit is een van de deugden ik nog vanuit het ‘boerennestje’, mijn thuis, het meegekregen. ‘s Avonds om elf uur doe ik de verlichting aan. Als de vogels dan schrikken van al het lawaai dan zien zij altijd waar ze heen kunnen vliegen. Overigens moet ik mijn eerste cent aan vuurwerk nog uitgeven Aan mij is deze poppenkast niet besteed. Ik ben een natuurmens en geniet 365 dagen van alle vogels, of ze nu in de buiten- of de binnenkooi vliegen. ’s Nachts om één uur doof ik het licht weer, en doe bij mij zelf ook de ogen toe. En nog de besten wensen voor alles wat u dierbaar is.
Vogels kweken
De Elegant parkiet, en met name de wildkleur, kweek ik al 40 jaar. Begin jaren ‘60 kocht ik mijn eerste stel, de prijs was 400 gulden en geen cent minder, maar wel thuis afgeleverd. Als knul van 15 jaar zat je al op de uitkijk wanneer de auto het hek van de boerderij binnen zou draaien. Er kwam geen auto, maar wel draaide even later een motorfiets het erf op. In het leren motorpak van de man zaten mijn Eleganten. Ik pakte ze direct van hem aan en bracht ze naar mijn zelf in elkaar getimmerde kooi. Ik heb door de jaren heen wel 25 soorten Australiërs gekweekt. Vanaf 1990 moest ik de ruimte voor mijn vogels beperken vanwege de tuinbouwtentoonstelling, de ‘Floriade’. Na 40 jaar is er één soort vogel over gebleven. Ik kweek nu, achter ons huis, de wildkleur Elegant parkiet. Een 12-tal uitgeselecteerde stellen bezit ik nu. Als het even kan het liefst voor de wedstrijd. Want, zo is mij wel in het land wel eens gezegd: ‘Je kunt wel vertellen in je films hoe het moet, laat het dan eerst maar eens zien.’ Vandaar dit enthousiasme voor de wedstrijd. De eerste jaren na de inkrimping kweekte ik de vogels binnen in een verwarmde schuur. De resultaten waren niet denderend als het over het aantal bevruchte eieren ging. Zodoende ben ik met deze vogels toch maar weer buiten gaan kweken in kooien met de afmetingen 85x85x85. Alleen de voorkant is open, de rest is ingesloten. Het dak boven de kooien is voorzien van een daktuin die er in januari wat kleurloos bij ligt. Voor de vogels is deze maand een rust periode. Ik heb dan niet zo veel contact met ze. ‘s Morgens en ‘s avonds is het donker. Het voeren doe ik tussen de middag. In dit jaargetijde is dat een dagelijks afgepast zaadmengsel. Krachtvoer geef ik in deze periode haast niet.
Bondskampioen
Traditiegetrouw breng ik jaarlijks in Apeldoorn een bezoek aan de BONDS KAMPIOENSCHAPPEN. Ik ervaar dit als een reünie van vele door vogels en film verkregen vrienden. Vogels kijken wordt na bij een paar stellingen kromsnavels te zijn langsgegaan maar opgegeven, om met iedereen nog even bij te kunnen praten. De dag is weer te kort gebleken. Met plezier bekijk ik de zakelijke buitenkant. Later thuis zal ik de informatie die ik door de folders aangereikt kreeg doorlezen. Ik ga, als het donker is, terug richting randstad. Dit keer ben ik passagier, dus neem ik in gedachten alvast de dag van morgen door. Op 20 januari kwam namelijk de tijd om de vogels te gaan voorbereiden op het aanstaande broedseizoen. ‘s Morgens van 7 tot 9 uur te ga ik belichten. Waarom? Later meer hierover. Een blik op de weerkaart leert dat er nog volop winterweer in aantocht is. Als de temperatuur onder het nul punt komt, laat ik een oprolbaar scherm aan de voorkant voor de kooien zakken. Warmer wordt het er niet door, maar wel een stukje aangenamer. Je kunt er de wind goed mee afschermen. Tenslotte doe ik ook dagelijks even de vogels opserveren en in een oogopslag is te zien of de vogels het naar hun zin hebben. Dan laat ik met plezier het doek weer zakken.
Tip van de maand
In de rubriek tip van de maand belicht ik elke maand een stukje van mijn kooien. Waarom ik het zo gebouwd heb en een goede leefomgeving kan creëren. En waar de vogels en ik zich goed thuis voelen. De kooien zijn zo ontworpen dat de vogels altijd goed te observeren zijn. Elke dag wil ik ze graag even kunnen zien. Door het persoonlijke contact zijn de vogels ontspannen en laten ze zich zien door plaats te nemen op de voorste zitstok en hun schoonheid te tonen. De daktuin, gemaakt met behulp van oude dakpannen ligt verscholen onder de sneeuw. Daarboven bevind zich het windscherm. Dit gebruik ik in de winter als wind en koudescherm en in de zomer als zonnescherm. Met één beweging is dit scherm glijdend over de draden open of dicht te doen. Als het scherm dicht is, is het op ons terras een grote volière. Je kunt de vogels vangen als ze uit de kooi ontsnappen. Onder het pannendak bevindt zich de verlichting. In elk nachthokje brand in de winter ’s avonds en ’s morgens een 6 volt lampje. Als het vriest, laat ik het rolscherm zakken, daarachter blijft het een aangename temperatuur.
Tot de volgende maand.
De Idealist